|
JASKINIA RADOCHOWSKA
Znana jest co najmniej od połowy XVIII w.; odwiedzenie jej było przez setki lat "żelaznym" punktem programu dla dobrego towarzystwa przebywającego na kuracji "u wód" w Lądku. Poznane korytarze mierzą 265 m długości, co daje jej drugie miejsce w polskich Sudetach, po Niedźwiedziej.
Niegdyś piękna, szata naciekowa została zdewastowana, przeto Śnieżnicki Park Krajobrazowy, do którego jaskinia należy nosi się z zamiarem jej zamknięcia. Przy okazji wyrywkowych badań stwierdzono, że grota była zamieszkana przez ludzi paleolitu; znaleziono krzemienne narzędzia i kości niedźwiedzi jaskiniowych, dzikich koni, bizonów, hien i wołów piżmowych.
Jaskinia składa się z długiego korytarza biegnącego równolegle do stoku góry i kilku komór, z których najciekawsze są: Komora Centralna i Sala "Gotycka" posiadająca piękny strop i jeziorko. Jeziorko o głębokości 2 m (uwaga!) ma wodę o stałej od dziesiątków tysięcy lat temperaturze 2,4 C i zamieszkane jest przez białe i ślepe studniczki, pierwowije i prapierścienice jaskiniowe. Pływają w nim również, niestety, butelki po napojach. Ogółem stwierdzono tu obecność blisko stu gatunków zwierząt, w tym tak "egzotycznych", jak troglobionty.
Jaskinia z pewnością posiada nie odkryte jeszcze korytarze. Zaopatrzywszy się w niezawodną latarkę, dobre buty i szczyptę zdrowego rozsądku (korytarze są błotniste i pochyłe), można bez brawury zwiedzić ją samodzielnie. Za węzłem szlaków znajduje się wejście nr 2, sztucznie przebite (dwa pozostałe, naturalne, są z prawej i lewej). Wniknąwszy w "2", należy wypatrywać w przeciwległej ścianie "schodów", którymi schodzi się w dół do Komory Centralnej i do góry, do Sali "Gotyckiej" z jeziorkiem.
|
